نُحِزَ - نَحَزاً البعيرُ : مرادف ( نَحِزَ ) است . نَحَّزَ - تَنْحِيزاً [ نحز ] البعيرُ : مرادف ( نَحِزَ ) است . النَّحِز - « بَعيرٌ نَحِزٌ » : شترى كه به بيمارى نحاز دچار شده باشد . نَحَسَ - - نَحْساً ه : بر او ستم كرد . نَحِسَ - - نَحَساً طالعُ الإنسان : بخت و طالع او بد بود . نَحُسَ - - نَحَاسَةً و نُحُوسَةً طالعُ الإنسان : مرادف ( نَحِسَ ) است . نَحَّسَ - تَنْحِسياً [ نحس ] الشيءُ : مانند مس شد ، - فلانٌ الشّيءَ : آن چيز را با مس پوشانيد ، - الأخبارَ : بدنبال خبر رفت و آن را كاوش كرد . النَّحْس - مص ، كوشش و رنج ، كار مبهم و تاريك ، گرد و غبار در آسمان ، باد سرد و پيامد آن ، - ج نُحُوس و انْحُسُ : نحس و بد يُمن ؛ « يومٌ نَحْسٌ و أَيَّامٌ نَحْسٌ » روز نحس و يا روزهاى نحس و شوم . النُّحَس : سه شب آخر هر ماه قمرى . النَّحِس : منحوس ، بدبخت . النَّحْسَانِ : دو ستارهء ( زُحَل و مرّيخ ) است . و السَّعْدان : دو ستارهء ( مشترى و زهره ) است . نَحَضَ - - نَحْضاً اللحمَ : گوشت را پوست كند ، - العَظْمَ : گوشت را از روى استخوان در آورد ، - السّنانَ : سر نيزه را تيز كرد ، - فلاناً : او را سؤال پيچ كرد و به ستوه آورد ، - ه الدهرُ : روزگار به او زيان رسانيد ، - - نُحُوضاً : مرد كم گوشت لاغر شد . نُحِضَ : كم گوشت و لاغر شد . النَّحْض - مص : ، - ج نِحَاض و نُحُوض : گوشت يا گوشت ذخيره شد . النَّحْضَة : پاره اى گوشت درشت و فربه . نَحَطَ - - نَحْطاً و نَحِيطاً الفرسُ : اسب از فرط خستگى به صدا درآمد ، - نحيطاً الرَّجُلُ : فرياد و آه كشيد ، - نحْطاً السّائلَ : دريوزه را هنگام سؤال از خود راند و دور كرد . النَّحط : گريه و ناله كه در سينه جاى گيرد و ظاهر نشود . النَّحْطَة : اسم مرّه از ( نَحَطَ ) است ، بيمارى سينه كه معمولا در شتر و اسب پديد مىآيد و از آن جان سالم بدر نمىبرند . نَحِفَ - - نَحَافَةً : لاغر و كم گوشت بود . نَحُفَ - - نَحَافَةٌ : مرادف ( نَحِفَ ) است . النَّحِف - ج نَحِفُون : لاغر و كم گوشت . نَحَلَ - - نُحُولًا جسمُه : بيمار و لاغر شد ، - - نَحْلًا ه الْمَرضُ : بيمارى او را لاغر كرد ، - الْقَولَ : سخن را به كسى نسبت داد كه گويندهء آن نبوده است ، - الرّجُلَ : به او چيزى بخشيد ، - المرأةَ : مهريهء زن را پرداخت ، - زَيداً : او را دشنام داد . نَحِلَ - - نُحُولًا جِسمُه : جسم او رنجور و لاغر شد . نَحُلَ - - نُحُولًا جِسمُه : ، - مرادف ( نَحِلَ ) است . نُحِلَ - الشاعرُ قصيدةً : قصيده اى را به شاعرى نسبت دادند كه از خود او نيست . نَحَّلَ - تَنْحِيلًا [ نحل ] فلاناً ماءً : به او آب داد ، - ه مالًا : ، مبلغى از مال را براى او اختصاص داد . النُّحْل : باريكى و لاغرى ، عطا و بخشش . النَّحْل : لاغر ، نخهاى باريك ، عطا و بخشش ، زنبور عسل . النُّحْلَى : بخشش و عطا . النُّحْلَان : مرادف ( النُّحْلَى ) است . النُّحْلَة : باريكى و لاغرى ، - ج نُحَل : مرادف ( النِّحْلَة ) است . النَّحْلَة - ( ح ) : يك دانه زنبور عسل . النِّحْلَة - ج نِحَل : عطا و بخشيدن ، دادن مهريهء زن ، دعوى ، دين و مذهب . نَحَمَ - - نَحْماً و نَحِيماً و نَحَمَاناً الرجُلُ : سينه صاف كرد ، - الأَسَدُ : شير غريد . نَحَمْ : مرادف ( نَعَمْ ) است . النَّحْمَة : سرفه . نَحْنُ : ضمير متكلم مع الغير ( جمع ) است . نَحْنَحَ - نَحْنَحَةً [ نحنح ] الرجُلُ : سينه صاف كرد ، - فُلاناً : او را به زشتى از خود دور كرد . النَّحْو - ج أَنْحاء [ نحو ] : جانب ، جهت ، راه و روش ؛ « عَلَى نحوٍ مَا » : بهر صورت ؛ « على هذا النّحو » : بدين رويه و روش ، مثل و مانند ، مقدار ؛ « عِلْمٌ النَّحْوِ » ج - أَنْحَاء و نُحُوّ : علم جمله شناسى و اعراب كلمات عربى . نَحْوَ - [ نحو ] : ظرف است ، و از معانى آن ، طرف ، جهت ، نزديك ، مثلا . النَّحُور : مرادف ( النّاحِر ) است . النَّحْوِىّ - ج نَحْوِيُّون [ نحو ] : دانشمند علم نحو ، نحوي . النُّحْي - ج أَنْحَاء و نِحَاء و نُحيّ [ نحي ] : مرادف ( النَّحْي ) است . النَّحْي - ج أَنْحَاه و نِحَاء و نُحِيّ : خيك روغن ، كوزه اى كه در آن شير ريزند و تكان دهند تا كرهء آن را بگيرند ، تيرى كه نوك آن پهن باشد . النِّحْى - ج أَنْحَاء و نِحَاء و نُحيّ : مرادف ( النَّحيْ ) است . النَّحِيت - مص ، چيز تراشيده شده ، شتر لاغر ، ناله ، بيمارى اسهال ، چيز پست ، آنكه خود را داخل قومى درآورد ، - مِن الْحَوافِر : سم ستور كه اطراف آن ساييده شده باشد . النُّحَيَّة - [ نحو ] : اسم مصغر از نَحْو ( علم نحو ) است . النَّحِيَّة - [ نحي ] : قصد ، هدف . النَّحِيتَة - [ نحت ] : طبيعت ، اسهال . النَّحِيح - [ نحّ ] : مص ، بخيل و خسيس . النَّحِير - ج نَحْرَى و نُحَرَاء و نَحَائِر : مرادف ( المَنْحُور ) است . النَّحِيرَة - ج نَحَائِر : مؤنث ( النَّحِير ) است ، اولين روز هر ماه قمرى ، آخرين شب ماه قمرى ، طبيعت . النَّحِيز - « بَعِيرٌ نَحِيزٌ » : شتر كه دچار به بيمارى ( نُحاز ) سينه درد باشد . النَّحِيزَة - ج نَحَائِز : طبيعت ، راه سخت و ناهموار از زمين . النَّحِيض : لاغر و كم گوشت . النَّحِيط : مرادف ( النَّحط ) است . النَّحِيف - ج نُحَفَاء و نِحَاف : لاغر و باريك . النَّحِيل - ج نَحْلَى : آنكه در اثر بيمارى لاغر